BENARKAH PENYATUAN PARTI POLITIK AKAN MENYATUKAN BANGSA?
Penyatuan parti politik sering dipersembahkan sebagai jalan pintas untuk menyatukan bangsa. Seolah-olah apabila parti-parti yang membawa identiti sama digabungkan, maka secara automatik bangsa itu juga akan bersatu.
Hakikatnya, penyatuan bangsa dan penyatuan parti politik ialah dua perkara yang berbeza.
Bangsa merujuk kepada rakyat biasa dengan latar belakang, pengalaman, keperluan dan cabaran hidup yang pelbagai. Parti politik pula hanyalah alat untuk merebut dan mengurus kuasa.
Apabila parti-parti politik yang berkongsi identiti tetapi berbeza ideologi, pendekatan dan kepentingan disatukan, apa yang sering berlaku bukanlah penyatuan rakyat. Sebaliknya, yang muncul ialah persaingan dalaman sesama elit, perebutan jawatan, pengaruh dan kedudukan. Dalam keadaan ini, kepentingan rakyat sering ditolak ke tepi dan menjadi perkara kedua.
Akhirnya, rakyat hanya menjadi pemerhati kepada konflik elit politik, bukan penerima manfaat kepada agenda “penyatuan” yang dilaungkan.
Lebih penting untuk disedari, negara ini dibina atas realiti masyarakat yang berbilang bangsa, agama dan budaya. Keharmonian tidak boleh dipelihara melalui sentimen perkauman yang melampau atau politik yang meminggirkan kepentingan kaum lain. Pendekatan sebegini bukan sahaja menggugat kepercayaan antara rakyat, malah boleh membawa kepada ketidakstabilan politik dan menjejaskan keamanan negara.
Sejarah menunjukkan bahawa kerajaan yang gagal mengurus kepelbagaian secara adil dan inklusif akan sentiasa berdepan tekanan dalaman. Apabila ada kelompok yang merasakan diri mereka diketepikan, kestabilan menjadi rapuh dan keyakinan rakyat terhadap negara semakin terhakis.
Sejarah politik negara sendiri memberi pengajaran yang jelas. Gabungan politik yang dibina semata-mata atas nama bangsa dan keperluan kuasa, tanpa asas nilai dan agenda rakyat yang kukuh, lazimnya tidak bertahan lama.
Apabila kepentingan tidak lagi sehaluan, pergolakan dalaman pun berlaku. Kerajaan menjadi rapuh, dan kitaran jatuh bangun kuasa terus berulang. Daripada proses inilah sering lahir parti-parti baharu, dibentuk oleh kelompok yang kecewa dan tersingkir.
Persoalannya, adakah episod-episod seperti ini benar-benar menyatukan bangsa, atau sekadar menambah perpecahan?
Apabila fokus politik lebih tertumpu kepada pengagihan kerusi, rundingan kawasan dan persoalan siapa layak memimpin, berbanding usaha meningkatkan kesejahteraan rakyat, maka penyatuan yang dibina menjadi rapuh dan bersifat sementara. Ia mudah retak apabila diuji oleh perbezaan kepentingan.
Penyatuan bangsa yang sebenar tidak bermula di meja rundingan politik. Ia berakar di peringkat rakyat.
Ia terhasil apabila rakyat merasai keadilan, peluang ekonomi yang adil, pendidikan berkualiti, serta kepimpinan yang amanah dan berintegriti. Dalam konteks negara berbilang bangsa, pembangunan tidak boleh dimonopoli oleh satu kelompok sahaja. Negara hanya mampu maju jika dibangunkan bersama oleh bakat-bakat terbaik daripada semua kaum, berdasarkan merit, kebolehan dan komitmen kepada kepentingan negara.
Sesebuah bangsa boleh bersatu atas dasar nilai, aspirasi dan kepentingan bersama tanpa perlu disatukan di bawah satu parti atau satu gabungan politik.
Penyatuan bangsa tidak boleh dipaksa melalui penyatuan parti.
Bangsa akan benar-benar bersatu apabila rakyat yakin bahawa politik berfungsi untuk kepentingan semua, bukan untuk segelintir elit atau kelangsungan kuasa peribadi.
No comments:
Post a Comment